Włocławek, Toruń i Gniezno... z Natalią

Jako że Natalia miała dzień wolny i zapowiadała się ładna pogoda więc postanowiliśmy zrobić jakąś całodniową trasę z dystansem ponad 100 kilometrów. Do wyboru było kilka tras, ale ostatecznie padło na wypad rowerowo-kolejowy do Włocławka i Torunia (swoją drogą to zastanawiam się czy to nie jakaś tradycja, gdyż rok temu dokładnie o tym samym czasie zrobiłem sobie podobny wypad do Włocławka i Torunia).

Wyjechaliśmy przed godziną 8. Odcinek Trzemeszno - Włocławek pokonaliśmy w bardzo dobrym tempie (Natalia na tym odcinku pokonała swój osobisty rekord jazdy ciągłej - pierwszy przystanek zrobiliśmy po 76 km) i po niecałych 5 godzinach (w tym 1 dłuższa przerwa) dojechaliśmy na miejsce.


Na moście nad Wisłą we Włocławku


W TV tyle słyszy się o powodzi, więc byłem przygotowany na jakiś straszny widok, a tu zaskoczenie - Wisła płynie sobie normalnie swoim korytem. Stan wody wysoki bo o dobre kilka metrów wyższy niż normalnie, ale bulwaru nad Wisłą nie zalało.


Zalew Włocławski - tutaj też jakoś szczególnie woda nie jest wysoka.


Na zaporze we Włocławku spuszczane są ogromne ilości wody (kilka dni temu podobno były rekordowe w historii zapory) i efekt jest oszałamiający - ziemia cała drży, w powietrzu unosi się specyficzny zapach rzeki...


a w kotłującą wodę można się wpatrywać bez końca.


Na bulwarze nadwiślanym we Włocławku


O 1530 wskoczyliśmy w pociąg i udaliśmy się do Torunia.

W Toruniu wielka woda bardziej efektowna - przejścia podziemne na dworcu zalane, a na moście woda rozpoczyna się już od samego początku.


Pokręciliśmy się trochę po Starówce i bulwarze Filadelfijskim nad Wisłą...

Bulwar nieźle zalany - schodki na których się siedziało zniknęły głęboko pod wodą, barowe statki kilkanaście metrów od brzegu




Mistrz uników ;) Bardzo sympatyczna fontanna, która strasznie korci do tego aby się pomoczyć


Królowa już jest więc może jakaś księżniczka z żabki powstanie ;)


Na moście w Toruniu...


O 1830 wskoczyliśmy do pociągu i pojechaliśmy do Gniezna. Pokręciliśmy się trochę po Gnieźnie i trzeba było się rozstać. Natalia pojechała do domu, a ja pognałem na pociąg, którym wróciłem do domu.
Natalia pokonała dzisiaj także swój rekord kilometrów dziennych i był to jej pierwszy dystans na ponad 100 km z którym poradziła sobie znakomicie i nie miała dość więc patrząc na jej kondycję spokojnie możemy kombinować trasy na ponad 200 km, a może i 300 km :)

Na koniec jeszcze kilka migawek video z dzisiejszego wypadu


_

Gniezno... powrót z Natalią

Miasto

Skorzęcin... z bratem i Orłem

Skorzęcin... z Orłem i Rafałem

Do Skorzęcina z Orłem i Rafałem.

W Skorzęcinie nadal trwają prace modernizujące cały ośrodek - na plaży hałdy piachu, gruzu i co chwila trzeba szukać innej drogi dojazdowej bo trwają jakieś prace i przejazdu nie ma...


ale piwko na szczęście jest gdzie wypić, słońce pięknie grzeje więc nie jest źle


W drodze powrotnej dopadła nas burza. Na szczęście trafiliśmy na jej obrzeża - trochę pogrzmiało, powiało i popadało. Znaleźliśmy przystanek na którym przeczekaliśmy aż sobie pójdzie, więc za bardzo nam się nie oberwało.
Orzeł zaprowadził mnie na kałużę - dostałem propozycję żeby ją przejechać, ale nie skorzystałem z tej propozycji... drugi raz w tym tygodniu nie mam zamiaru suszyć butów.

Gniezno... z Natalią

Do Gniezna odprowadzić Natalię do pracy i później samotny powrót do domu.

Most w Marcinkowie... z Natalią / Hałda Pasieka... z Natalią i bratem

Do południa wypad z Natalią na most kolejowy w Marcinkowie.

Droga z Płaczkowa do Łosośnik prowadziła polną drogą na której co chwila trafiały się kałuże. Jedna z tych kałuż mnie przerosła i zatrzymałem się na środku lądując nogami w wodzie... Natalia widząc co zrobiłem postanowiła nie być gorsza i zamiast do wody przewróciła się w pole ;)


Lokomotywa ze mnie marna ;)


Na moście kolejowym w Marcinkowie


No to hooop ;)


Jezioro Kamienieckie


Powrót do domu przez Wylatowo i Duszno.

Po obiedzie dołączył do nas brat


i pojechaliśmy na hałdę w Pasiece (trzeci rower przydał się jako statyw do aparatu)

Gniezno... po Natalię i chomika

Do Gniezna przez Święte (trochę nagrzęzłem w błocie) zobaczyć co się dzieje w pracy w związku z powodzią - z naszej jednostki jak narazie wysłano 8 ludzi ze sprzętem do Sandomierza - reszta czeka w pełnej gotowości w zmienionym systemie pracy 24/24.

Później pojechałem na spotkanie z Natalią i udaliśmy się rowerami do sklepu zoologicznego zakupić chomika dżungarskiego

powrót do domu (przez Kalinę) we trójkę - niuniek rowerem nie potrafi jeździć więc musiał podróżować w plecaku ;)

Miasto

Pasieka, miasto